Kontrast:
A A A A
Czcionka:
A A A
Odstęp między literami:
AB AB AB
Animacje:
✘ Wyłącz
24.10 - 13.12.2020
ŁAŹNIA 1
ul. Jaskółcza 1, Gdańsk - Dolne Miasto

Aktualna Sytuacja

Wystawa w ramach IN OUT FESTIWAL

WYSTAWA: 24 PAŹDZIERNIKA 2020 - 13 GRUDNIA 2020
MIEJSCE: CSW ŁAŹNIA 1 DOLNE MIASTO, UL. JASKÓŁCZA 1

GODZINY OTWARCIA:
PIĄTEK: 15.00 - 20.00
SOBOTA - NIEDZIELA: 12.00 - 20.00

CICHE GODZINY W CSW ŁAŹNIA W KAŻDĄ SOBOTĘ W TRAKCIE TRWANIA WYSTAW: 12.00 - 14.00
OTWARCIE WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ ONLINE NA PROFILU CSW ŁAŹNIA NA FACEBOOKU

JEDNOCZEŚNIE NA SALI WYSTAWIENNICZEJ MOGĄ PRZEBYWAĆ JEDYNIE OSOBY POZOSTAJĄCE W BLISKICH RELACJACH.
WSZYSTKIM ZWIEDZAJĄCYM ZAPEWNIAMY DOSTĘP DO PŁYNU DEZYNFEKUJĄCEGO DO RĄK.
WSZYSTKIE OSOBY ZWIEDZAJĄCE CSW ŁAŹNIA ZOBOWIĄZANE SĄ DO ZAKRYWANIA TWARZY PRAWIDŁOWO ZAŁOŻONĄ MASECZKĄ.*

*WYJĄTEK STANOWIĄ DZIECI PONIŻEJ 4 ROKU ŻYCIA ORAZ OSOBY, KTÓRE NIE SĄ W STANIE ZAKRYWAĆ UST LUB NOSA ZE WZGLĘDU NA TRUDNOŚCI W ODDYCHANIU, LUB SĄ NIEZDOLNE DO SAMODZIELNEGO ZASŁANIANIA TWARZY.
Kuratorka: Jolanta Woszczenko

Na wystawie pokażemy prace nagrodzone i wyróżnione podczas ostatnich pięciu edycji Festiwalu IN OUT z lat 2015-2019, które można odczytać jako interesujący komentarz oraz wprowadzenie do rozważań o aktualnej sytuacji społeczno-politycznej.

Festiwal to nie tylko prace i nagrody, ale przede wszystkim artyści i artystki, którzy go tworzą, dlatego też każdy tydzień wystawy będzie przeznaczony na perentację innej osoby. Podczas każdego z takich tygodni, zarówno w przestrzeni CSW ŁAŹNIA jak i online, będą prezentowane prace zrealizowane już po otrzymaniu nagród, a także projekty, nad którymi aktualnie pracują artyści i artystki.

 

Zwieńczeniem każdego tygodnia stanie się rozmowa na żywo z artystą lub artystką online, otwarta również dla publiczności.


26-31.10.2020 // Piotr Urbaniec

 

Piotr Urbaniec, artysta (czasem nie) praktyk. Urodzony 3 grudnia 1992 roku w Krakowie, podobno zaginiony wnuk Richarda Longa. Żyje i pracuje pomiędzy Warszawą a Amsterdamem. We wrześniu 2020 roku ukończył dwuletni program rezydencyjny De Ateliers w Amsterdamie. Uzyskał dyplom w szkole plastycznej w Zakopanem, następnie obronił licencjat w Pracowni Transmediów (ASP w Krakowie, promotor Bogdan Achimescu) i magisterium w Pracowni Działań Przestrzennych (ASP w Warszawie, promotor Mirosław Bałka). W 2018 roku ukończył Skowhegan School of Painting and Sculpture (Maine, USA), a w 2016 roku odbył rezydencje Residency Unlimited w Nowym Jorku w ramach głównej nagrody w konkursie „Artystyczna Podróż Hestii 2016”. Wygrał główną nagrodę festiwalu sztuki wideo In Out 2016 (CSW Łaźnia Gdańsk). W 2014 roku zdobył Grand Prix w konkursie Młode Wilki. Laureat Stypendium Twórczego Miasta Krakowa. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych, pokazach filmowych oraz realizował (zwykle krótkie) akcje performatywne. W 2016 roku zrealizował swoją pierwszą wystawę indywidualną w CSW Zamek Ujazdowski w ramach projektu „Project Room”. Brał udział w wystawach grupowych w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, WRO Art Center, BWA Katowice, BWA Tarnów, Gdańskiej Galerii Miejskiej. Swoje prace prezentował na trzech kontynentach świata, tylko ostatnio: w Chinach podczas Yixian International Photography Festival; Tempo Lento w ramach Akrai Residency na Sycylii; Moscow International Biennale for Young Art w Rosji; Roman Susan w Chicago; Rencontres Internationales w Paryżu i Berlinie. Aktualnie pracuje nad projektem teatralno-performatywnym dla Komuny Warszawa.

 

31.10 // Rozmowa online: Piotr Urbaniec i Leo Arnold

 

Leo Arnold (1993, Londyn), brytyjski malarz, obecnie mieszkający w Amsterdamie. Mistrz anegdot, szachów oraz brytyjskiej, przestarzałej elokwencji. Miłośnik podcastów Esther Perel. W swoich zainteresowaniach artystycznych skupia się na relacjach międzyludzkich, niekomfortowym seksie oraz szeroko pojętej i tradycyjnej psychologii. Zwycięzca prestiżowych, holenderskich nagród: Buning Brongers Prijs (2020) oraz Royal Award for Modern Painting (2019). Z Piotrem Urbańcem poznał się podczas rezydencji De Ateliers w Amsterdamie, gdzie byli sąsiadami. W dwójkę reprezentują skrajnie odmienne praktyki artystyczne, ale pomimo sporów próbują odnaleźć punkty wspólne aby ocalić ich nie przypadkową przyjaźń. Spotkanie online to kontynuacja ich rozmów, w luźnej formie postarają się znów dyskutować na te same tematy. Spotkanie w języku angielskim.

 

Jesień sprawiedliwa, 2015 - Piotr Urbaniec został zaproszony przez Fundację im. Zbigniewa Herberta do stworzenia pracy artystycznej promującej twórczość poety. W odpowiedzi przekonał jedną z dziewczyn występującą na stronie www z seks kamerkami, aby przeczytała na głos wiersz Zbigniewa Herberta pt. Jesień sprawiedliwa. Całość „prowokacji” odbyła się podczas publicznej transmisji, którą w danym momencie oglądało ponad 2000 widzów, a dialog nawiązał używając darmowego publicznego czatu.

 

 

Echo - praca, która rozpoczęła performatywne poszukiwania artysty w tradycji sztuki ziemi i choreografii. Wideo jest dokumentacją krótkiej akcji performatywnej na Zakrzówku w Krakowie - kamieniołomu, w którym woda niespodziewania zalała akwen. Praca odnosi się do tradycji land artu - Dennis Oppenheim, Richard Long, Robert Smithson - ale też ma intymny charakter.

 

Brave or stupid - film ten jest dokumentacją performansu, który Piotr Urbaniec wykonał razem z Katarzyną Krakowiak oraz Grzegorzem Stefańskim na jednym z warszawskich wieżowców. Praca nawiązuje do choreografii Trishy Brown.


 

9-15.11.2020 // Jana Shostak, Kocham cię!, 2017

 

Moralność społeczna diametralnie się zmienia poprzez pogłębiające się konsumpcjonizm i kulturę „massmediów”. Czy w związku z tym miłość staję się produktem społecznym, a uczucie nie jest niczym więcej, jak społecznym scenariuszem? Czy przeciwnie, uczucie to wiąże się z kontrolą społeczną będącą symbolicznym kodem komunikacji?

 

Jana Shostak urodziła się w Grodnie w roku wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla dla Nelsona Mandeli. Ukończyła studia licencjackie na Wydziale Intermediów ASP w Krakowie. Obecnie realizuje dyplom magisterski na Wydziale Sztuki Mediów ASP w Warszawie w pracowniach prof. Mirosława Bałki i prof. Prota Jarnuszkiewicza. Jest laureatką Grand Prix konkursu Młode Wilki ’16. W 2015 roku ustanowiła polski rekord Guinnessa. Ma oficjalne zaświadczenie wolontariusza ŚDM 2016. W swoich działaniach lubi hakować odmienne przestrzenie. Brała udział w wystawach, m.in. Biennale Sztuki Manifesta, Zurych; Sziget Festival, Budapeszt; Independent Art Fair, Sztokholm; Pastificio Cerere, Rzym; Manggha, Kraków; Biennale Wro, Wrocław; Bank PKO, Warszawa; Centrum Kultury Zamek, Poznań; NCAD, Dublin; Aesthetic & Bias, Jerozolima.

 


 

16-22.11.2020 // Vitalii Shupliak, DOUBLE VIEW, 2018

 

Wędrówka w prywatnym pokoju, ostrość i nieostrość, publiczne i intymne. Podwójny widok lub podwójna rzeczywistość? Ile ukrywa się za ekranem urządzenia i jakie problemy są niewyraźne?

 

Vitalii Shupliak (ur. 1993, Ukraina) głównie zajmuje się wideo, instalacją i działaniami przestrzennymi. Studiował sztukę we Lwowie, w Gdańsku, Poznaniu i Brunszwiku. Przeważnie skupia się na problematyce tożsamości, migracji, szeroko rozumianych granic i relacji pomiędzy rzeczywistością a wirtualnością. Zazwyczaj buduje prace oszczędne w formie, ale o szerokich koncepcjach. Autor dziesięciu wystaw indywidualnych i uczestnik ponad osiemdziesięciu wystawach zbiorowych. W latach 2013–2014 członek grupy „Carrousel”. Założyciel „Pi” Gallery.

 

www.vitaliishupliak.com


 

23-29.11.2020 // Alicja Rogalska, Wyśniona rewolucja, 2014-2015

 

„Wyśniona rewolucja" (2014-2015) opiera się na dokumentacji performansu przeprowadzonego w Teatrze Nowym w Łodzi. Lokalni aktywiści zostali zaproszeni do wzięcia udziału w eksperymentalnym warsztacie: zostali zahipnotyzowani przez profesjonalnego hipnotyzera w obecności publiczności i wspólnie przedstawiali możliwe scenariusze dla społeczeństwa przyszłości. Hipnoza stanowiła nie tylko medytacyjne narzędzie, mające zwiększyć skupienie i ułatwić kreatywność, lecz także miała usunąć wyuczone bariery myślenia. Projekt stanowił próbę wykroczenia poza formy subiektywności wytworzone przez ideologiczną hegemonię globalnego neoliberalnego kapitalizmu, które wpływają na nasze racjonalne myślenie i afektywność oraz ograniczają horyzonty naszej wyobraźni. Praca została zamówiona przez Muzeum Sztuki i Teatr Nowy w Łodzi w ramach projektu „Awangarda i socrealizm”. Film powinien być wyświetlany w dźwięku stereo (głośniki ustawione obok ekranu) w wyciszonej i zaciemnionej przestrzeni.

 

Alicja Rogalska mieszka i pracuje w Londynie oraz Warszawie. Jej praktyka artystyczna jest interdyscyplinarna: obejmuje zarówno badania, jak i twórczość, skupiając się na strukturach społecznych i politycznych podtekstach w codziennym życiu. Działa przede wszystkim w kontekście projektów opierających się na kolaboracji i kreowaniu sytuacji. Uzyskała tytuł magistra sztuki w Goldsmiths College, University of London i magistra kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jej najważniejsze najnowsze wystawy i projekty to: Wszyscy ludzie będą siostrami, Muzeum Sztuki (Łódź, 2016); Próba, Muzeum Narodowe w Krakowie (2015); No Need For References, Kunsthalle Exnergasse (Wiedeń, 2015); Critical Juncture, Kochi-Muziris Biennale (Kochi, 2014); A Museum of Immortality, Ashkal Alwan (Bejrut, 2014); Wyśniona rewolucja, Muzeum Sztuki (Łódź, 2014); IMS, Flat Time House (Londyn, 2013); Melancholy In Progress, Hong-Gah Museum (Tajpej, 2012); To Look is to Labour, Laden Für Nichts (Lipsk, 2010) oraz No Soul For Sale, Tate Modern (Londyn, 2010).

 


 

30.11-06.12.2020 // Monika Czyżyk, Ten pierwszy to jestem ja, 2014

 

"Ten pierwszy to jestem ja" to wideo dokument ukazujący starszego mężczyznę z Polski, który wyświetla i komentuje zestaw slajdów. Odbiorca nie widzi mówiącego, a jedynie ścianę i wnętrze pokoju oraz prezentowane slajdy. Film – cicha medytacja nad minionym czasem i wspomnieniami, które odchodzą wraz z postaciami ze slajdów – wprowadza widzów w nastrój melancholii.

 

Monika Czyżyk (ur. w 1989 roku w Polsce) jest interdyscyplinarną artystką i autorką filmów, mieszkającą i pracującą w Helsinkach. Ukończyła studia magisterskie (malarstwo) na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz licencjackie studia na Akademii Sztuk Pięknych w Helsinkach (sztuka czasoprzestrzenna), gdzie obecnie kończy studia magisterskie na tym samym kierunku. Od 2012 roku Monika porusza się po polu sztuki performance. Współpracowała z Riiną Koivisto, choreografką tańca, podczas spektaklu Passage oraz Global Water Dance w Paryżu. W 2013 roku była asystentką Pauli Rayan w jej pawilonie podczas Documenta 13 w Kassel. Ostatnio pracowała przy operze „Seven Deadly Sins", której producentem jest Akademia Sztuk Pięknych w Helsinkach i której premiera miała miejsce w Jätkäsaari Bunkeri we wrześniu 2013 roku. W 2014 roku jej krótki film „Ten pierwszy to jestem ja" przeszedł selekcję Festiwalu Eurovideo-Videographies i był prezentowany w Liége, Donostia – San Sebastián, Sarajewie, Mons, Skopje oraz Kaliningradzie. Otrzymał nominacje do nagród na Festiwalu Off Camera w Łodzi i na Krakowskim Festiwalu Górskim. Zdobył również drugą nagrodę w konkursie Przedwiośnie w BWA w Kielcach. Jej dyplomowy film Patrzątka był wyświetlany podczas obrony w kinie Agrafka.

 

„Wideo stanowi część instalacji przestrzennej w mojej pracy "Objekty-wizm". Interesują mnie codzienne przedmioty i poszukiwanie nowych konstelacji, znaczeń i funkcji znanych obiektów. Umieszczam przedmioty w absurdalnych fizycznych związkach i procesach. Dokumentacja wideo prezentuje rezultaty tego działania (sukcesy i porażki). Zarejestrowałam procesy, w które zaangażowane są przedmioty niejako wbrew swojemu przeznaczeniu. Moim celem jest rzucenie wyzwania otaczającej nas rzeczywistości. To swego rodzaju bunt, tworzenie abstrakcyjnej utopii, w której absurd i hałas dominują nad porządkiem społecznym, pamięcią i przyzwyczajeniami."


 

07-13.12.2020 // Tanin Torabi, THE DÉRIVE, 2017

 

Zgłębianie problemów społecznych i kulturowych. Na bazarze w Teheranie tancerz przemieszcza się pomiędzy ludźmi, rejestrując ich odzew i reakcje. W Iranie taniec jest zakazany.

Tanin Torabi طنین ترابی urodziła się w Teheranie, w Iranie, w 1992 roku. W Teheranie zyskała stopień licencjata socjologii, a studia magisterskie z zakresu tańca współczesnego ukończyła w Irlandii na University of Limerick. Torabi zrealizowała kilkanaście nagrodzonych filmów tanecznych oraz spektakli i obecnie pracuje jako tancerka, choreografka, a także realizuje filmy o tańcu w Iranie i Irlandii. Wśród jej najnowszych prac wyróżnić można „The Dérive", „Invisible Point", „Ruby", „Beyond the Frames and Immensity". Jej filmy zostały nagrodzone ponad piętnaście razy, a jej prace opisywane są przez dyrektorów festiwali jako buntownicze, twórcze, inspirujące, niezwykle eleganckie i poruszające, symboliczne i dojmujące, motywujące dla kobiet, ujawniające wyjątkową ambicję przeplatającą się ze złożonością osobistych i kulturowych niuansów.

 


 

+ Więcej
Wstrzymaj
Strzałka w lewo Strzałka w prawo
grafika: Julia Porańska
X
Zaloguj się
Nie pamiętam hasła