Kontrast:
A A A A
Czcionka:
A A A
Odstęp między literami:
AB AB AB
Animacje:
✘ Wyłącz
12.12 - 13.12.2020
ŁAŹNIA 1
ul. Jaskółcza 1, Gdańsk - Dolne Miasto

14 IN OUT Festiwal

14 IN OUT FESTIWAL

FESTIWAL: 12-13 grudnia 2020
MIEJSCE: kanały YOUTUBE i FACEBOOK oraz spotkania ZOOM CSW ŁAŹNIA
Kuratorka: Jolanta Woszczenko

Bardzo nam smutno, że w tym roku niemożliwe jest tradycyjne spotkanie uczestików i uczestniczek In Outu z publicznością.

Ale nie upadajcie na duchu: wspólne oglądanie filmów finałowych 14 IN OUT Festiwalu wciąż jest możliwe. Zaprosiliśmy wszystkie artystki i artystów zakwalifikowanych do konkursu na spotkania, podczas których zaprezentują swoją twórczość i siebie. Spotkania odbędą się na zoomie i dostępne będą również dla publiczności.

Linki do spotkań oraz do bloków filmowych prezentowanych na Festiwalu pojawią się na stronie wydarzenia: FACEBOOK/INOUT

 

Program 14 FESTIWALU IN OUT 2020

 

12 GRUDNIA 2020 - SOBOTA

 

12.00-15.00

Przegląd filmów BLOK 1 Youtube

Architektura jest tutaj, gdzie są ludzie?

 

Karolina, Balcer, Iwona Ogrodzka , The place which could become

Pamela Breda, The Unforeseen

Aurèle Ferrier, Transitions

Jakub Słabek, Sceny Architekturalne

Daniel Zagórski, Deszczowe divertimento

 

13.00

Oficjalne otwarcie Festivalu IN OUT / Pecha Kucha / online 

 

15.00-18.00

Przegląd filmów numer BLOK 2 / Youtube

Architektura jako medium?

 

Om Bori, Berlin Zoo Station Simulacrum

Karolina Zaborska, Obliczenia rytmu czasoprzestrzennego. Miasto

Laure Catugier, Blank

Piotr Wyrzykowski, Manhunt 2.0

Daniel Burkhardt, Semiotics of the City

 

16.00

Dyskusja z artystami i artystkami  BLOKU 1 „Architektura jest tutaj, gdzie są ludzie?” / prowadzenie Piotr Czyż i Iga Perzyna / online 

 

18.00

Dyskusja z artystami i artystkami  BLOKU 2  „Architektura jako medium?" / online 

 

19.00 Akcja "Witam i o drogę pytam" Piotra Urbańca / online

"Witam i o drogę pytam" to wolno narracyjna praca w której Piotr Urbaniec za pomocą różnych narzędzi i gestów oprowadzi nas po zamkniętej przestrzeni wokół siebie, szukając śladów, relacji i eksperymentując ze skalą od swojego ciała wzwyż. Praca stworzona w czasie izolacji.

 

13 GRUDNIA 2020 NIEDZIELA

 

12.00-15.00

Przegląd filmów BLOK 3 / Youtube

Architektura jako nośnik pamięci?

 

Elizaveta Ostapenko, AU! AU! SHARK SOMETHING IS VERY HEAVY

Katja Verheul, Maiden

Ewelina Węgiel, Willa Rożnowskich

Laura Grudniewska, Tears On My Pillow

Jesus Maria Palacios, Labo

 

15.00-18.00

Przegląd filmów BLOK 4 / Youtube

Architektoniczne pasaże

 

Zuza Banasinska, Living and Studying Together

Deborah Perrotta, Um filme em dois atos ( A film in two acts)

Hanna Kaszewska, Pozdrowienia z Atlantydy

Mauricio Sanhueza, La Casa

Anne Linke, PIGEONS AND ARCHITECTURE

 

16.00

Dyskusja z artystami i artystkami  BLOKU 3„Architektura jako nośnik pamięci?" / online 

 

18.00

Dyskusja z artystamii artystkami  BLOKU 4 „Architektoniczne pasaże" / online 

 

19.00

Ogłoszenie wyników konkursu 14 In Out Festiwal / online

 

---

Dyskusja z artystami „Architektura jest tutaj, gdzie są ludzie?"

Prowadzenie: Piotr Czyż i Iga Perzyna

12.12.2020 - online o 16.00

 

Wybrane przez nas filmy różnią się kompozycją oraz zastosowaną przez twórców narracją. W naszym odczuciu dotykają one jednak problematyki relacji człowieka z architekturą bądź, co bardziej zastanawiające, jej braku. Przez obrazy przemawiają pesymizm i rozczarowanie modernistyczną ideą miasta, która zawiodła nasze pokolenia. Żaden z twórców nie pokusił się o przedstawienie w swoim dziele „żywego” miasta, zamiast tego posługują się alternatywnymi rzeczywistościami, archiwalnymi materiałami czy też niepokojąco pustymi obrazami dzielnic anonimowych miast, snując opowieści nad kondycją rzeczywistości.

Te filmy zdają się świadczyć o głębokim kryzysie zachodzącym we współczesnej architekturze, o której nie można już mówić w kontekście zdrowej relacji między człowiekiem a jego otoczeniem. Architektura, która tworzy ramy życia i przez wiele lat postrzegana była jako remedium na bolączki świata, nie ma w zaprezentowanych filmach takiej pozycji. Być może z wyjątkiem filmu Sceny Architekturalne, w którym narrator w osobisty sposób mierzy się z architekturą i swoją rolą jako architekt. Nie zmienia to jednak faktu, że twórca i tu decyduje się zakończyć film wymownym w odniesieniu do iluzoryczności dogmatów modernizmu komentarzem.

Jeżeli przyjęlibyśmy modernistyczny optymizm i nadzieję jako punkty odniesienia dla nastrojów panujących w wybranych filmach, to znajdują się one po drugiej stronie spektrum. Ani architektura, ani człowiek nie wydają się być odpowiedzią na te dystopiczne w swoim charakterze przedstawienia. Na swój sposób wszystkie pozycje nawiązują do tytułu filmu The place which could become – nie do końca mówią o otaczającym nas świecie takim, jaki jest, ale przedstawiają go takim, jaki mógłby być.

Chcielibyśmy, by ta praca była punktem wyjścia i odniesienia w dyskusji nad wybranymi przez nas filmami. Architektura została w nim przedstawiona w metaforyczny sposób. Jej utopijna wizja krok po kroku zamienia się w przestrzeń niemożliwą do życia, przestrzeń niepozwalającą na spontaniczność, przestrzeń, w której mimo jej zalet można zwariować. Myśl ta zdublowana jest niedosłownym przedstawieniem architektury, zamiast budynków i ulic widzimy w filmie abstrakcyjne formy nawiązujące do kompozycji architektonicznych. Tak jakby twórca starał się nam pokazać, że architektura opisywana przez narratora nie może przecież być prawdziwa. Takie zestawienie jest szalenie sugestywne.

Przyczyn problematycznej relacji człowieka z architekturą, której dotykają wybrane przez nas filmy, można by się dopatrywać w panującej w kulturze architektonicznej obsesji czystości. Forma architektoniczna stała się tak czysta, że jej użytkownik został wyjęty poza nawias rzeczywistości. Taka para-husserlowska redukcja, która w myśli artystycznej modernistów doprowadziła do redukcji architektury do geometrycznej formy. Świadczy o tym również dominująca przez wiele lat w dyskursie architektonicznym tendencja do tego, by przedstawiać architekturę/budynki bez użytkownika. Wybrani przez nas artyści w swoich filmach zradykalizowali tę postawę, przedstawiając rażąco puste i nieludzkie przestrzenie, w których nawet przyroda wygląda na wyalienowaną. Pozostaje zatem zadać pytanie, czy architektura jest tutaj winowajcą, czy może ofiarą?

 

PROWADZENIE DYSKUSJI:

 

Piotr Czyż - architekt i filozof, nauczyciel akademicki na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Naukowo zajmuje się społeczną rolą architektury oraz kulturowym zapleczem modernizmu i postmodernizmu. Konsultant na wielu warsztatach w Trójmieście, uczestnik inicjatyw miejskich. Współzałożyciel i prezes stowarzyszenia Inicjatywa Miasto.

 

Iga Perzyna - historyczka architektury, koordynatorka projektów z pogranicza dziedzictwa kulturowego oraz urbanistyki. Zajmuje się tematami związanymi z wpływem szeroko pojętego dziedzictwa kulturowego na oblicze miasta oraz jego mieszkańców. Członek zarządu Stowarzyszenia Inicjatywa Miasto oraz organizacji African Architecture Matters.

 

JURY KONKURSU:

 

Piotr Lorens – profesor dr hab. inżynier architektury, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej. W 1994 roku podjął pracę w Zakładzie Rozwoju Miasta na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Uzyskawszy Stypendium Fulbrighta wyjechał na staż do USA, gdzie w latach 1996-1997 ukończył Special Program for Urban and Regional Studies na Massachusetts Institute of Technology oraz International Training Program na Harvard University. W 2007 roku, po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, objął kierownictwo Katedry Urbanistyki i Planowania Regionalnego na WA PG. W 2016 r. otrzymał tytuł naukowy profesora. Równolegle do pracy naukowej i dydaktycznej prowadzi działalność projektową i doradczą w dziedzinie urbanistyki i planowania rozwoju. Pełnił m.in. funkcje, konsultanta w programie UNDP w Polsce (UMBRELLA Project) oraz projekcie „Młode Miasto” w Gdańsku. Od lat angażuje się także w działalność organizacyjną i stowarzyszeniową: w latach 2003-2009 pełnił funkcję prezesa Zarządu Oddziału Towarzystwa Urbanistów Polskich w Gdańsku i w tym czasie zorganizował wiele wydarzeń naukowych, konferencji i seminariów, poświęconych problemom współczesnego rozwoju miast. Był także odpowiedzialny za przygotowanie serii publikacji zbiorowych poświęconych temu tematowi. Obecnie (od września 2015r.) pełni funkcję Prezesa Zarządu Głównego TUP oraz - od 2011 roku - wiceprezydenta Międzynarodowego Stowarzyszenia Planistów Miejskich i Regionalnych (ISOCARP).

 

Enrico Lunghi (ur. 1962 w Luksemburgu) - studiował historię sztuki oraz historię na Uniwersytecie Nauk Humanistycznych w Strasburgu. W latach 1991–1995 był asystentem naukowym w Narodowym Muzeum Historii i Sztuki w Luksemburgu, dyrektorem artystycznym Casino Luxembourg - Forum Sztuki Współczesnej założonym wraz z Joem Koxem w latach 1996–2008. Był dyrektorem generalnym Mudam ( Museum of Modern Art of Luxembourg) od 2009 do 2016 r. Był kuratorem dla Luksemburga na Biennale Sztuki w Wenecji w 1995 r. (Bert Theis, Zamek Potiomkinowski), w 1999 r. (Projekty Simone Decker, Żucie i składanie) oraz w 2007 r. (Jill Mercedes, Endless Lust). W 2009 roku był kuratorem w Wenecji dla Francuskiej Wspólnoty Walonii-Brukseli przy projekcie Jacquesa Charliera 100 Sexes d’artistes. W latach 2005-2011 był prezesem IKT (Międzynarodowe Stowarzyszenie Kuratorów Sztuki Współczesnej). Kurator wielu wystaw, opublikował także liczne teksty o sztuce i współczesnych artystach. Od 2017 r. odpowiada za badania naukowe w Ministerstwie Edukacji (SCRIPT) i na Uniwersytecie Wielkiego Księstwa Luksemburga (IRMA). Bada relację współczesnej sztuki i architektury jako profesor gościnny na kursie magisterskim z architektury na Uniwersytecie w Luksemburgu, jak również zorganizował lub był zaangażowany w wiele projektów „sztuki z przestrzenią publiczną” (zamiast „sztuki w przestrzeni publicznej” ) w Luksemburgu i za granicą. W 2019 roku był kuratorem retrospektywy Bert Theis Building Philosophy - Curating Utopia w Mudam Luxembourg, „Un monde, un seul, pour demeure - Sociétés et figures humaines dans les collections des FRAC de Nouvelle-Aquitaine” w Château de Biron (Dordogne) i Fabryka Obchodów Filipa Markiewicza w Kunsthalle Osnabrück.

 

Joanna Rajkowska, artystka wizualna, urodzona w 1968 roku, w Bydgoszczy, mieszka i pracuje w Warszawie i Londynie. Rajkowska jest artystką wszechstronną, jednak jej najbardziej znane prace to projekty publiczne. Aby je zbudować, artystka wykorzystuje realnie istniejące miejsca, energie, organizmy i materiały. Są to zarówno miejsca, jak i pasaże, instalacje, i sytuacje efemeryczne. Używa przy tym elementów tak różnorodnych jak rośliny, budynki, obiekty znalezione, wodę czy dym. Od-swajanie, od-człowieczanie i budowanie relacji to metody, które artystka stosuje najczęściej. Jej celem jest ograniczenie działalności człowieka, pomnożenie podmiotów sprawczych oraz ludzkich i nie-ludzkich relacji. Wynikiem jej pracy są zarówno osie urbanistyczne i projekty architektoniczne, geologiczne fantazje, odkrywki archeologiczne, a także rzeźby podwodne. W ramach projektów publicznych, jak i poza nimi, Rajkowska produkuje filmy, fotografie i modele. Jej projekty publiczne obejmują współpracę z takimi m.in. instytucjami jak CSW Zamek Ujazdowski, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, VII Berlińskie Biennale, Institute for Contemporary Ideas and Art ii Frieze Sculpture. Jej najbardziej znanym projektem pozostają Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich, 2002, projekt, który stał się jednym z symboli Warszawy.

 

ARTYŚCI I ARTYSTKI TEGOROCZNEJ EDYCJI:

 

Anne Linke (ur. 1986 w Monachium, Niemcy) jest artystką mieszkającą w Hamburgu. Studiowała fotografię na Folkwang University of the Arts w Essen oraz Time-Based Media na Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Hamburgu. Miasto postrzega jako ekosystem, interesuje ją zależność człowiek-zwierze oraz feministyczne spojrzenie na architekturę i przestrzeń miejską. PIGEONS AND ARCHITECTURE to jej pierwszy film.

 

Aurèle Ferrier (ur. 1975 w St.Gallen, CH) mieszka w Zurychu. W swoich filmach eksploruje marginesy cywilizacji. Otrzymał wiele nagród , a jego filmy były prezentowane na wystawach i festiwalach w ponad 40 krajach, m.in. w Rencontres Internationales (Paryż / Berlin), Image Forum (Tokio), Anthology Film Archives (Nowy Jork), IDFA (Amsterdam), Open City Documentary Festival (Londyn), Arquiteturas (Lizbona), Museum Haus Konstruktiv (Zurych), Chicago Underground Film Festival (Chicago), Kumu Art Museum (Tallin), Film Center National Chiao Tung University (Hsinchu), Architekturtage (Graz), City Museum of Contemporary Art (Hiroszima).

 

Daniel Zagórski - urodzony w 1949 roku w Łodzi, Polska. Artysta grafik warsztatowy: linoryt, akwaforta, akwatinta, mezzotinta, litografia, CG głównie 3D. Przez ostatnie kilka lat uwikłany w tworzenie autorskich filmów animowanych. Więcej informacji na mojej stronie www.danielzagorski.com

 

Ewelina Węgiel - studiowała sztukę w Krakowie, Berlinie, Zurychu. Brała udział w wystawach w Grecji, Francji, Niemczech, Polsce, Szwajcarii, Słowacji, Słowenii, USA.

 

Zajmuje się sztuką zaangażowaną społecznie, filmem. W jej praktyce skupia się na wiedzy nieusystematyzowanej, nie w pełni zdefiniowanej. Interesuje ją instynkt, wyobraźnia, intuicja, to jak rozumiemy sytuacje, wydarzenia i w jaki sposób na nie reagujemy. Często reagujemy nieświadomie, bardzo istotne dla niej jest, żeby te reakcje poznawać, zagłębiając się w temat jak najgłębiej, poznając kontekst, ludzi i społeczeństwa.

www.ewelinawegiel.com

 

Jakub Słabek - absolwent kierunku Antropologii, wydziału Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską poświęcił, tematyce krytyki filmowej, ze szczególnym uwzględnieniem strukturalnej analizy metody narracyjnych w filmie. Obecnie pracuje jako operator i reżyser w obrzeże krótkich form artystycznych, jaki i komercyjnych projektów reklam filmowych. Od 2018 rok jest współodpowiedzialny na realizacje filmowe odbywające się w ramach Festiwalu Kultury Żydowskiej w Krakowie. Jest dwukrotnym laureatem nagrody filmowej festiwalu "Slavangard" w kategorii najlepszy film, oraz zdobywcą Grand Prix, 65 Ogólnopolskiego Konkursu Filmów Niezależnych.

 

Karolina Zaborska - urodzona w 1990 roku. Artystka działająca na pograniczu mediów oraz dyscyplin. Specjalizuje się w technikach kolażu, fotomontażu, animacji oraz video.

Studiowała na Wydziale Sztuki Politechniki Radomskiej na kierunku Grafika, specjalizacja Nowe Media i Fotografia oraz Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi na Wydziale Sztuk Wizualnych, kierunek Edukacja Artystyczna, specjalizacja Projekty Wizualne. W latach 2014-2018 była wykładowcą na rodzimej Akademii w Pracowni Interdyscyplinarnych Działań Wizualnych oraz Pracowni Artystycznych Działań dla Wnętrz, na Wydziale Wzornictwa i Architektury Wnętrz. Jest stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Łódzkiego, Prezydenta Miasta Łodzi i Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz laureatką wielu artystycznych nagród krajowych i międzynarodowych. Obecnie mieszka i tworzy w Warszawie.

www.karolinazaborska.com

 

Laura Grudniewska - urodzona w 1993 roku w Warszawie. Absolwentka Wydziału Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i Wydziału Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 2016 obroniła z wyróżnieniem dyplom magisterski w pracowni Działań́ Przestrzennych Mirosława Bałki. Jej działania skupiają się w obszarach site-specific, wideo, performansu i malarstwa. Aktualnie na rezydencji Art House organizowanej przez Instytut Adama Mickiewicza. Ważniejsze wystawy: Force Field (wydarzenie towarzyszące Biennale Arte 2019 Officine 300 Guidecca, Wenecja 2019), Akcja Lublin! vol2 (Galeria Labirynt, Lublin 2018), Narracje #9 (Plaża w Brzeźnie, Gdańsk 2017), Wizualne Spa (Błękitny Wieżowiec, Warszawa 2016), The Artists (Zachęta, Warszawa 2016), Wola Warm+Up, (Muzeum Woli, Warszawa 2016), Videonews (Galeria Labirynt, Lublin 2015), First International Festival of Schools of Art and Design (Accademia Albertina Turyn, 2015), Test Exposure (WRO Media Art Biennale, Wrocław 2015) and Myths (Fondazione Pastificio Cerere, Rzym, 2014)

grudniewska.com.pl

 

Zuza Banasińska - ur. w 1994 r. w Warszawie. Ukończyła studia na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. W latach 2017-2018 studiowała także w klasie Hito Steyerl na Universität der Künste w Berlinie. Finalistka m.in. Festiwalu “Młode Wilki” w Szczecinie, "File Festival” w Saõ Paulo, “Transmission Festival” w Kassel, czy "Marienbad Film Festival". Jej prace pokazywane były w wielu galeriach i project space'ach na świecie, m.in. we WRO Art Center we Wrocławiu, galerii "Blindside" w Melbourne, czy w “Dům Umění Mesta Brna” w Czechach. Obecnie studiuje w Sandberg Instituut w Amsterdamie.

+ Więcej
Wstrzymaj
Strzałka w lewo Strzałka w prawo
grafika: Julia Porańska
X
Zaloguj się
Nie pamiętam hasła