Kontrast:
A A A A
Czcionka:
A A A
Odstęp między literami:
AB AB AB
Animacje:
✘ Wyłącz
24.10 - 13.12.2020
ŁAŹNIA 1
ul. Jaskółcza 1, Gdańsk - Dolne Miasto

Aktualna Sytuacja

Wystawa w ramach IN OUT FESTIWAL

WYSTAWA: 24 PAŹDZIERNIKA 2020-13 GRUDNIA 2020
MIEJSCE: CSW ŁAŹNIA 1 DOLNE MIASTO, UL. JASKÓŁCZA 1

Artyści: Piotr Urbaniec, Vitalii Shupliak, Jana Shostak, Alicja Rogalska, Monika Czyżyk, Tanin Torabi
Kuratorka: Jolanta Woszczenko

W związku z obostrzeniami i zamknięciem instytucji kultury dla publiczności zapraszamy do uczestniczenia w wystawie wirtualnie na naszym profilu na FB: FB CSW ŁAŹNIA

 

Na wystawie pokażemy prace nagrodzone i wyróżnione podczas ostatnich pięciu edycji Festiwalu IN OUT z lat 2015-2019, które można odczytać jako interesujący komentarz oraz wprowadzenie do rozważań o aktualnej sytuacji społeczno-politycznej.

Festiwal to nie tylko prace i nagrody, ale przede wszystkim artyści i artystki, którzy go tworzą, dlatego też każdy tydzień wystawy będzie przeznaczony na perentację innej osoby. Podczas każdego z takich tygodni, zarówno w przestrzeni CSW ŁAŹNIA jak i online, będą prezentowane prace zrealizowane już po otrzymaniu nagród, a także projekty, nad którymi aktualnie pracują artyści i artystki.

 

Zwieńczeniem każdego tygodnia stanie się rozmowa na żywo z artystą lub artystką online, otwarta również dla publiczności.


26-31.10.2020 // Piotr Urbaniec

 

Piotr Urbaniec, artysta (czasem nie) praktyk. Urodzony 3 grudnia 1992 roku w Krakowie, podobno zaginiony wnuk Richarda Longa. Żyje i pracuje pomiędzy Warszawą a Amsterdamem. We wrześniu 2020 roku ukończył dwuletni program rezydencyjny De Ateliers w Amsterdamie. Uzyskał dyplom w szkole plastycznej w Zakopanem, następnie obronił licencjat w Pracowni Transmediów (ASP w Krakowie, promotor Bogdan Achimescu) i magisterium w Pracowni Działań Przestrzennych (ASP w Warszawie, promotor Mirosław Bałka). W 2018 roku ukończył Skowhegan School of Painting and Sculpture (Maine, USA), a w 2016 roku odbył rezydencje Residency Unlimited w Nowym Jorku w ramach głównej nagrody w konkursie „Artystyczna Podróż Hestii 2016”. Wygrał główną nagrodę festiwalu sztuki wideo In Out 2016 (CSW Łaźnia Gdańsk). W 2014 roku zdobył Grand Prix w konkursie Młode Wilki. Laureat Stypendium Twórczego Miasta Krakowa. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych, pokazach filmowych oraz realizował (zwykle krótkie) akcje performatywne. W 2016 roku zrealizował swoją pierwszą wystawę indywidualną w CSW Zamek Ujazdowski w ramach projektu „Project Room”. Brał udział w wystawach grupowych w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, WRO Art Center, BWA Katowice, BWA Tarnów, Gdańskiej Galerii Miejskiej. Swoje prace prezentował na trzech kontynentach świata, tylko ostatnio: w Chinach podczas Yixian International Photography Festival; Tempo Lento w ramach Akrai Residency na Sycylii; Moscow International Biennale for Young Art w Rosji; Roman Susan w Chicago; Rencontres Internationales w Paryżu i Berlinie. Aktualnie pracuje nad projektem teatralno-performatywnym dla Komuny Warszawa.

 

31.10 - rozmowa online: Piotr Urbaniec i Leo Arnold // godz. 17.00, transmisja na FB CSWŁ

Leo Arnold (1993, Londyn), brytyjski malarz, obecnie mieszkający w Amsterdamie. Mistrz anegdot, szachów oraz brytyjskiej, przestarzałej elokwencji. Miłośnik podcastów Esther Perel. W swoich zainteresowaniach artystycznych skupia się na relacjach międzyludzkich, niekomfortowym seksie oraz szeroko pojętej i tradycyjnej psychologii. Zwycięzca prestiżowych, holenderskich nagród: Buning Brongers Prijs (2020) oraz Royal Award for Modern Painting (2019). Z Piotrem Urbańcem poznał się podczas rezydencji De Ateliers w Amsterdamie, gdzie byli sąsiadami. W dwójkę reprezentują skrajnie odmienne praktyki artystyczne, ale pomimo sporów próbują odnaleźć punkty wspólne aby ocalić ich nie przypadkową przyjaźń. Spotkanie online to kontynuacja ich rozmów, w luźnej formie postarają się znów dyskutować na te same tematy. Spotkanie w języku angielskim.

 

Jesień sprawiedliwa (2015)Piotr Urbaniec został zaproszony przez Fundację im. Zbigniewa Herberta do stworzenia pracy artystycznej promującej twórczość poety. W odpowiedzi przekonał jedną z dziewczyn występującą na stronie www z seks kamerkami, aby przeczytała na głos wiersz Zbigniewa Herberta pt. Jesień sprawiedliwa. Całość „prowokacji” odbyła się podczas publicznej transmisji, którą w danym momencie oglądało ponad 2000 widzów, a dialog nawiązał używając darmowego publicznego czatu.

 

 

Echo - praca, która rozpoczęła performatywne poszukiwania artysty w tradycji sztuki ziemi i choreografii. Wideo jest dokumentacją krótkiej akcji performatywnej na Zakrzówku w Krakowie - kamieniołomu, w którym woda niespodziewania zalała akwen. Praca odnosi się do tradycji land artu - Dennis Oppenheim, Richard Long, Robert Smithson - ale też ma intymny charakter.

 

Brave or stupid - film ten jest dokumentacją performansu, który Piotr Urbaniec wykonał razem z Katarzyną Krakowiak oraz Grzegorzem Stefańskim na jednym z warszawskich wieżowców. Praca nawiązuje do choreografii Trishy Brown.


9-15.11.2020 // Vitalii Shupliak

 

Vitalii Shupliak (ur. 1993, Ukraina) głównie zajmuje się wideo, instalacją i działaniami przestrzennymi. Studiował sztukę we Lwowie, w Gdańsku, Poznaniu i Brunszwiku. Przeważnie skupia się na problematyce tożsamości, migracji, szeroko rozumianych granic i relacji pomiędzy rzeczywistością a wirtualnością. Zazwyczaj buduje prace oszczędne w formie, ale o szerokich koncepcjach. Autor dziesięciu wystaw indywidualnych i uczestnik ponad osiemdziesięciu wystawach zbiorowych. W latach 2013–2014 członek grupy „Carrousel”. Założyciel „Pi” Gallery.

 

www.vitaliishupliak.com

 

DOUBLE VIEW  - wędrówka w prywatnym pokoju, ostrość i nieostrość, publiczne i intymne. Podwójny widok lub podwójna rzeczywistość? Ile ukrywa się za ekranem urządzenia i jakie problemy są niewyraźne?

 

FAKE - dotykając materialnej strony urządzenia. Dialog przez szkło. Kto jest teraz bardziej realny?

 

Parallel - dwie proste linie są równoległe, jeśli leżą w jednej płaszczyźnie i nie przecinają się wzajemnie. Czy pomimo to równoleżniki mogą się spotkać?

 

15.11 - rozmowa online: Vitalii Shupliak i Filip Ignatowicz // godz. 17.00, transmisja na FB CSWŁ

 

Filip Ignatowicz: urodził się w 1990 r. w Gdańsku, gdzie ukończył studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych. Jego praca dyplomowa „Produkcja, komercjalizacja i hype – czyli o konsumowaniu sztuki”, którą obronił w 2014 roku w pracowniach prof. Henryka Cześnika, prof. Witosława Czerwonki i prof. Roberta Florczaka, została nagrodzona przez MKiDN podczas wystawy Najlepsze Dyplomy ASP w Polsce.

 

Ignatowicz jest także absolwentem reżyserii w Gdyńskiej Szkole Filmowej. Jego krótkometrażowy debiut reżyserski „Nowy Bronx” – fabularny film o młodzieży z gdańskiej dzielnicy Nowy Port, stworzony pod opieką prof. Roberta Glińskiego – pokazywany był na ponad 40 międzynarodowych festiwalach filmowych na całym świecie i zdobył 7 nagród filmowych. Od 2017 roku pracuje, jako wykładowca na Wydziale Malarstwa gdańskiej ASP. W 2018 roku obronił pracę doktorską zatytułowaną „Festyn sztuki. Konsument versus kultura – czyli o fake’u, lovebranding’u i autoutowarowieniu”.

 

W swoich ostatnich pracach najczęściej przygląda się kondycji człowieka funkcjonującego w rzeczywistości konsumpcyjnej. Jego twórczość – choć wynika z malarstwa – jest multidyscyplinarna. Realizuje prace wideo, obiekty, instalacje, performanse, a także akcje w przestrzeniach publicznych. Zajmuje się również filmem, fotografią, projektami artystyczno-badawczymi, wideo-scenografią oraz działaniami internetowymi. Jest autorem stale rozwijanych projektów FIGNACY&co oraz artUNBOXING. 


16-22.11.2020 // Jana Shostak

 

Jana Shostak urodziła się w Grodnie w roku wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla dla Nelsona Mandeli. Ukończyła studia licencjackie na Wydziale Intermediów ASP w Krakowie. Obecnie realizuje dyplom magisterski na Wydziale Sztuki Mediów ASP w Warszawie w pracowniach prof. Mirosława Bałki i prof. Prota Jarnuszkiewicza. Jest laureatką Grand Prix konkursu Młode Wilki ’16. W 2015 roku ustanowiła polski rekord Guinnessa. Ma oficjalne zaświadczenie wolontariusza ŚDM 2016. W swoich działaniach lubi hakować odmienne przestrzenie. Brała udział w wystawach, m.in. Biennale Sztuki Manifesta, Zurych; Sziget Festival, Budapeszt; Independent Art Fair, Sztokholm; Pastificio Cerere, Rzym; Manggha, Kraków; Biennale Wro, Wrocław; Bank PKO, Warszawa; Centrum Kultury Zamek, Poznań; NCAD, Dublin; Aesthetic & Bias, Jerozolima.

 

Kocham cię! (2017) - moralność społeczna diametralnie się zmienia poprzez pogłębiające się konsumpcjonizm i kulturę „massmediów”. Czy w związku z tym miłość staję się produktem społecznym, a uczucie nie jest niczym więcej, jak społecznym scenariuszem? Czy przeciwnie, uczucie to wiąże się z kontrolą społeczną będącą symbolicznym kodem komunikacji?

 

 


23-29.11.2020 // Alicja Rogalska

 

Alicja Rogalska - autorka prac wideo, instalacji, performansów i sytuacji opartych na badaniach w konkretnym kontekście, współpracy i partycypacji. Jej praktyka skupia się wokół polityczności życia codziennego, emocji i afektów, oraz narracji o społecznych alternatywach, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii pracy, migracji, nierówności ekonomicznych, klasowych i genderowych. Absolwentka wiedzy o kulturze na Uniwersytecie Warszawskim i sztuk pięknych na Goldsmiths College, University of London, gdzie obecnie pracuje nad doktoratem. W 2019 roku była rezydentką Stuart Hall Library w Londynie, w 2018 MuseumsQuartier w Wiedniu i PARADISE AIR w Matsudo w Japonii, w 2017 stypendystką IASPIS w Sztokholmie, a w 2016-17 laureatką stypendium Artsadmin i uczestniczką programu Visionaries in Residence w MeetFactory w Pradze. Ostatnio prezentowała swoje prace w TABAKALERA w San Sebastian, VBKÖ w Wiedniu, Art Encounters Biennale w Timișoara, Tokyo Photographic Art Museum, Biennale Warszawa, Kyoto Art Centre i Muzeum Sztuki w Łodzi. Mieszka i pracuje w Londynie.

 

29.11 - rozmowa online: Alicja Rogalska // godz. 17.00, transmisja na FB CSWŁ

 

Wyśniona rewolucja (2014-2015) - wideo stworzone na podstawie dokumentacji performansu przeprowadzonego w Teatrze Nowym w Łodzi. Lokalni aktywiści zostali zaproszeni do wzięcia udziału w eksperymentalnym warsztacie: zostali zahipnotyzowani przez profesjonalnego hipnotyzera w obecności publiczności i wspólnie przedstawiali możliwe scenariusze dla społeczeństwa przyszłości. Hipnoza stanowiła nie tylko medytacyjne narzędzie, mające zwiększyć skupienie i ułatwić kreatywność, lecz także miała usunąć wyuczone bariery myślenia. Projekt stanowił próbę wykroczenia poza formy subiektywności wytworzone przez ideologiczną hegemonię globalnego neoliberalnego kapitalizmu, które wpływają na nasze racjonalne myślenie i afektywność oraz ograniczają horyzonty naszej wyobraźni. Praca została zamówiona przez Muzeum Sztuki i Teatr Nowy w Łodzi w ramach projektu Awangarda i socrealizm.

 

ROYALS (2017-18) - nagroda dla najlepszego pracodawcy w sektorze rolniczym na Jersey stworzona we współpracy z pracownikami migrującymi. Strategie i kryteria przyznania nagrody opracowano w trakcie dyskusji z pracownikami migrującymi, które dotyczyły ich warunków pracy, doświadczeń i oczekiwań. Podczas każdej sesji pracownicy tworzyli ziemniaki z gliny, korzystając z pamięci dotykowej. Ziemniaki Jersey Royal to główny produkt eksportowy Jersey, który generuje około 70% obrotów w rolnictwie. Co sezon w trakcie sadzenia, zbierania, sortowania i pakowania przez ręce każdego pracownika zatrudnionego w przemyśle ziemniaczanym przechodzą tony ziemniaków. Gliniane ziemniaki i opowieści pracowników zostały udostępnione publiczności poprzez honesty boxes (stoiska z produktami i skarbonką, do której kupujący wrzucają odpowiednią kwotę). Jeden z glinianych modeli ziemniaka wykonanych podczas rozmów i uznany za idealny, został odlany w brązie jako nagroda dla najlepszego pracodawcy, która nadal czeka na wręczenie. Projekt zamówiony przez Art House Jersey. Kuratorzy: The Morning Boat.

 

PRACA MOJEGO PRZYJACIELA (2016-17) - projekt powstał we współpracy z Komunitas Pengamen Jalanan, Związkiem Muzyków Ulicznych w Dżakarcie. Projekt obejmował napisanie nowej piosenki, serię występów na ulicach Dżakarty i w Galerii Narodowej Indonezji, a także stworzenie teledysku. Pengamen, czyli indonezyjscy muzycy uliczni, pochodzą z różnych warstw społecznych i muszą zarabiać na życie na ulicy ze względu na brak pracy. Ich repertuar obejmuje głównie muzykę pop, zarówno indonezyjską, jak i zachodnią. Często są nękani przez policję lub prywatne firmy ochroniarskie, i przez wielu uważani są za dokuczliwych. Praca mojego przyjaciela oparta jest na lokalnej tradycji muzyki ulicznej, w szczególności dziedzictwie indonezyjskiego aktywisty politycznego i muzyka ulicznego Iwana Falsa, a jednocześnie odwołuje się do uniwersalnego charakteru protest songów i muzyki jako komentarza społecznego i politycznego. Praca została zamówiona w ramach projektu Social Design for Social Living (Projektowanie społeczne dla życia społecznego) w Galerii Narodowej Indonezji oraz wystawy Gotong Royong. Rzeczy, które robimy razem w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. Kuratorka: Marianna Dobkowska.

 

CO JEŚLI JAK GDYBY (2017) - fikcje prawne są narzędziami stosowanymi w uzasadnieniach prawnych, gdy coś, co nie jest prawdą, jest uznane za prawdziwe; pozwalają one na zastosowanie prawa bez zmiany jego tekstu. Przykładem fikcji prawnej jest sytuacja, w której spadkobierca odmawia przyjęcia spadku - w niektórych tradycjach prawnych, aby było to możliwe z prawnego punktu widzenia, musi on zostać uznany przez sąd za zmarłego, i to przed osobą, która pozostawiła spadek. Wideo Co jeśli jak gdyby bada fikcje prawne w międzynarodowym prawie imigracyjnym we współpracy z uchodźcami, azylantami i imigrantami w Wielkiej Brytanii, wykształconymi jako prawnicy w swoich krajach pochodzenia. Wideo zostało nakręcone w byłej sali sądowej i przy użyciu techniki "green screen". Praca została zamówiona na wystawę Dreams and Dramas - Law as Literature w nGbK w Berlinie. Kuratorzy: Agnieszka Kilian, Jaro Varga.

 


30.11-06.12.2020 // Monika Czyżyk

 

Monika Czyżyk jest artystką wizualną pracującą przede wszystkim z obrazem ruchomym, tworzy eksperymentalne filmy dokumentalne i projekty zaangażowane społecznie. Od dziewięciu lat mieszka i pracuje w Helsinkach; Finlandii. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na wydziale malarstwa. Kolejny dyplom magistra uzyskała na Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Helsinkach / Kuvataideakatemia, na wydziale Sztuk Czaso-przestrzennych. Czyżyk tworzy wideo i performansy oparte na współpracy i partycypacji. Realizując swoje filmy, łączy materiał dokumentalny z elementami fikcyjnymi, wykreowanymi razem z uczestnikami projektu. Czyżyk pokazywała swoje projekty międzynarodowo, w grupowych i solowych wystawach, w Polsce, Chinach, Finlandii.

 

Ten pierwszy to jestem ja (2014) to wideo dokument ukazujący starszego mężczyznę z Polski, który wyświetla i komentuje zestaw slajdów. Odbiorca nie widzi mówiącego, a jedynie ścianę i wnętrze pokoju oraz prezentowane slajdy. Film – cicha medytacja nad minionym czasem i wspomnieniami, które odchodzą wraz z postaciami ze slajdów – wprowadza widzów w nastrój melancholii.

 


07-13.12.2020 // Tanin Torabi

 

Tanin Torabi طنین ترابی urodziła się w Teheranie, w Iranie, w 1992 roku. W Teheranie zyskała stopień licencjata socjologii, a studia magisterskie z zakresu tańca współczesnego ukończyła w Irlandii na University of Limerick. Torabi zrealizowała kilkanaście nagrodzonych filmów tanecznych oraz spektakli i obecnie pracuje jako tancerka, choreografka, a także realizuje filmy o tańcu w Iranie i Irlandii. Wśród jej najnowszych prac wyróżnić można „The Dérive", „Invisible Point", „Ruby", „Beyond the Frames and Immensity". Jej filmy zostały nagrodzone ponad piętnaście razy, a jej prace opisywane są przez dyrektorów festiwali jako buntownicze, twórcze, inspirujące, niezwykle eleganckie i poruszające, symboliczne i dojmujące, motywujące dla kobiet, ujawniające wyjątkową ambicję przeplatającą się ze złożonością osobistych i kulturowych niuansów.

 

THE DÉRIVE (2017) - zgłębianie problemów społecznych i kulturowych. Na bazarze w Teheranie tancerz przemieszcza się pomiędzy ludźmi, rejestrując ich odzew i reakcje. W Iranie taniec jest zakazany.

 

 


 

+ Więcej
Wstrzymaj
Strzałka w lewo Strzałka w prawo
grafika: Julia Porańska
X
Zaloguj się
Nie pamiętam hasła